Er zijn zaken waar je je lang tegen verzet omdat iedereen er zo mee dweept, maar soms komt er een moment dat je denkt: Wat kan mij het ook helemaal schelen, en zo kon het dus gebeuren dat Wauwel na een slapeloze nacht vol dromen van koffiemachines in alle soorten en maten richting Naarden trok, om daar een espresso-apparaat aan te schaffen. Iedereen heeft zo’n ding, dus je kunt dan niet langer achterblijven en het geeft toch stiekum een heerlijk gevoel van “kijk mij eens elitair zijn” als je het tegenover minder geëngageerde lieden kunt hebben over “mijn schuimpijpje wat een heerlijke latte fabriceert”. Nu weet ik nog niet of dat überhaupt wel kan, het zij mij vergeven. Het feit dat ik vroeger voortdurend af gaf op lieden die het over hun ‘latte’ hadden, moet nu voor het gemak even als niet bewezen worden beschouwd. Principes kunnen soms heel hinderlijk zijn.
Hoe ben ik toch zo ver gezakt? Op een slechte – of mooie – dag verschenen een dochter met haar vriend met een tijdelijk afgedankt en dus voor ons in bruikleen espresso-apparaat, zo eentje met zo’n handvat waar je koffie in moet doen. Nu ben ik ernstig gewend aan mijn dagelijkse kelken Senseo, maar ik ging me prompt meer en meer verbeelden dat de smaak mij daarvan tegen begon te staan. Op het moment dat ik dus bij de AH mijn eerste pak gemalen espresso ging halen wist ik al: ik wil zelf zo’n ding, en dan natuurlijk nieuwer, mooier, groter en glimmender.
Zo gaat dat vaker: je wordt met iets geconfronteerd en je weet al: dit wil ik hebben, en over een week staat het er.
Naar Naarden dus. Het stortregende op deze zaterdagmorgen, maar een dergelijke aankoop kon natuurlijk niet over het weekend getild worden. “Nee, ik ga mij eest even uitgebreid oriënteren en laten voorlichten! Ik koop nog niks!”, terwijl het geld in mijn zakken brandde. De koffiemachine-winkel bevond zich ergens op een industriegebied. De zaak werd volgens de website gerund door een oud auto-coureur, die blijkbaar op totaal andere wijze aan verdiensten moest komen, zoals oud-voetballers vaak een sigarenwinkeltje begonnen. Zoiets is natuurlijk extra interessant als je straks kunt zeggen van “Kijk, dit heb ik bij een bekende auto-coureur gekocht, dus het is en goed apparaat”.
Het pand bleek ’s morgens om tien uur al vol klanten te staan, en bij de balie werd ik door een in een opzichtige outfit gehuld jongmens op bitse toon terecht gewezen omdat ik geen nummertje had getrokken. Uiteindelijk werd mij de eer gegund om door een andere verkoper ( geen auto-coureur te zien trouwens ) geholpen te worden, eentje die niet méér wist te vertellendan dat apparaat A beter was dan apparaat B, “omdat die er gewoon mooier uit ziet en die andere is nogal basic”. Deskundige voorlichting dus.
Gelukkig had ik mij op internet al terdege door allerlei consumentenfora geworsteld en de ins en outs van de diverse modellen bestudeerd. En apparaat A zag er inderdaad beter uit: roestvrij staal, blauw verlichte dislay, heel trendy allemaal. Die moest en zou het dus worden, maar dat wist ik thuis eigenlijk al. Of ik er ook nog een vijf-kilo-pak bonen bij wilde hebben. Nou nee, straks komt het apparaat het huis niet in, en dan zit ik dar met al die bonen.
Gelukkig heb ik een heel lieve vrouw, die mij mijn impulsieve aankopen telkens weer vergeeft, en zo merkte zij ook niet dat het eerste bakje mij ernstig tegenviel. Niks beter of lekkerder dan Senseo, eerder wateriger. Vooral niets laten merken natuurlijk, en stug volhouden dat je nog nooit zoiets hemels geproefd had. Later ondekte ik dat mijn kopje grotendeels gevuld was geweest met water en chemicaliën uit de eerste spoelbeurt. Het eerste opschuimen ontaardde ook in lichte brandblaren op mijn vingers en een enorme spetterpartij op het aanrecht, maar nu, een aantal weken verder, geniet ik terwijl ik dit stukje schrijf van de ultieme koffiebeleving terwijl heerlijke geuren mijn neus strelen.
Nu zag ik gisteren spierwitte en vooral dure led-kerstboomverlichting. Altijd vreselijk gevonden. Gauw kopen.