Vandaag precies 25 jaar geleden, op 29 0ktober 1983 vielen wij uitgeput maar uiterst voldaan voor de televisie neer, om maar niets van het journaal te hoeven missen. En tot onze grote vreugde vertoonde het allereerste beeld onszelf met ons demonstratiebord, dat ik in de vorm van een raket had gezaagd met daarop de woorden “Lubber op!”. Dat was een verbastering van een citaat van een politicus die kritiek had op het pro-kernwapenstandpunt van de toenmalige CDA-premier Lubbers. Tussen het CDA en mij is het trouwens nooit goed gekomen, verder zijn mijn standpunten in die vijfentwintig jaar wel veranderd.
Het was een schitterende dag, precies hetzelfde weer als vandaag, en met ons stroomde het Malieveld die windstille zonovergoten ochtend al vroeg vol met nog 549.999 demonstranten, in een opmaat tot de grootste demonstratie die ooit in Nederland werd gehouden. Ik beschouw het nog steeds als een eer daaraan deelgenomen te hebben.
Over het veld schalde en weerkaatste de muziek, om precies te zijn het nummer “Human Nature” van Michael Jackson, uit de tijd toen hij nog een neus had. Zelden heb ik mij zo rielekst ( in eigentijdse vertaling: “relaxed” ) gevoeld, en zelden heb ik zo’n enorm saamhorigheidsgevoel beleefd met al die andere demonstranten, die een uiterst gevarieerd publiek vormden: van punkers tot bejaarde vrouwtjes, allen verbroederd in hun bezwaar tegen de mogelijke plaatsing van kernraketten in ons kleine lage landje.
Er zijn van die dagen die je nooit meer vergeet in je leven, en deze staat in de top-tien.
En nu, nu zijn we vijfentwintig jaar verder. Zouden al die 550.000 mensen nog net zo fanatiek tegen kernwapens zijn en er vanavond, moe maar voldaan, onder het ophalen van oude herinneringen nog een wijntje op drinken? Waar zijn de idealen gebleven? Gaan we ooit nog met zo’n zelfde aantal demonstreren tegen een nieuwe dreiging, bijvoorbeeld de opwarming van de aarde? Of hebben we ons inmiddels een totaal andere kijk op het leven en de wereld eigen gemaakt, eentje waarin geen plaats meer is voor saamhorigheid en eensgezindheid, waar geen plaats meer is voor idealen behalve die van een dikke portemonnee en een vette auto onder de kont en de vrijheid ‘je ding te kunnen doen”? Ik vrees een beetje dat dit het geval is. De tijd zal het leren. Ik neem er vanavond een wijntje op, en ik groet al die andere demonstranten van toen…..