Tag: 50-plus

Geplaatst op

Bij de laatste vijf

Ongekende tijden voor Wauwel. Eerder berichtte ik al te zijn uitverkoren om mee te dingen naar de titel “Beste Weblog van Nederland op Onderwijsgebied”, samen met nog 19 andere concurrenten, nu zit ik inmiddels bij de laatste vijf in de jaarlijkse wedstrijd die door Dutch Bloggies wordt uitgeschreven.Wie daar een bezoekje brengt treft een overzicht van een groot aantal categorieën, en – hoe kan het ook anders in dit land – bijna helemaal onderaan staat ‘Onderwijs’. Daar mag Wauwel zich meten met een aantal begrippen in onderwijsweblogland, dus veel hoger zal ik wel niet klimmen, ik ken mijn plekje als eenvoudig docent.
In de categorie “Meest Populaire Weblog” valt natuurlijk de meeste eer en roem te behalen, maar ja, met iets waar een in het onderwijs werkende vijftigplusser in een midlife-crisis  op het internet geregeld zijn gram haalt, word je natuurlijk nooit populair. Bovendien ontbreken op Wauwel de dagelijkse dosis porno en harde filmpjes, er staat ook al geen reclame op, want ooit te vaak op mijn eigen Google-advertenties geklikt en dan komt het nooit meer goed met je, en voor de adverteerders is mijn doelgroep: de doorsnee verzuurde schoolfrik en mensen uit de provincie – lees Barneveld – natuurlijk in de verte verste niet interessant. Niet hip, niet trendy, niet ons kent ons, te weinig bezoekers bovendien, te laag afzeik-gehalte, te veel onderwijsgezeur. Kortom: niet representatief voor de maatschappij.

Toch gaat Wauwel naar de prijsuitreiking op 19 maart in Den Haag. Zo kom ik nog eens in de grote stad, er zijn vermoedelijk gratis bitterballen ( plastic tasje mee ), het is niet te laat afgelopen ( met de Barneveldse kippen om half tien- als er dan nog een trein die kant uit gaat –  op stok ) en misschien is er ook nog wel iemand die mooie balpennen met opdruk uitdeelt, daar zijn wij in het onderwijs altijd gek op en verguld mee.
Wauwel zal zich dan met een handje pinda’s wat bescheiden en verdekt opstellen achter zo’n namaak-palmboom en alles eens fijn op zich in laten werken, om voorzichtig te proeven van de glitter en glamour van de Marketing weblogs, de NOS schijnt te komen, er is een backchannel ( vast heel mooi, maar wat is dat eigenlijk ) , en tout trendy Nederland zal acte de presence geven. Er komt ook een echte DJ, misschien kan ik dus wel een verzoekplaatje aanvragen. Gauw nog even naar de dorpswinkel hier voor een net overhemd en wèl nog even naar de kapper natuurlijk.  Nog maar een paar nachtjes slapen en de dag van mijn leven is daar. Ik ga ook vast wat foldertjes van Den Haag ( de koningin werkt daar toch? ) bij de VVV-winkel halen, en me een beetje goed inlezen en vragen naar alle treinverbindingen en zo.

Mochten er nog mensen mee willen reizen, dan moeten ze maar reageren. Met z’n drieën in de coupé is ook weer een stuk veiliger.

Geplaatst op

In de baas z’n tijd nog wel

Met dank aan Peter de Wit : http://www.sigmund.nl/ 

Bij het nagaan van wie er zo allemaal een bezoekje aan dit boeiende weblog van mij brengen, stuitte ik op de dag dat onderwijsminster Plassterk als een “vrolijk mens” in de krant stond, op een ernstige ongereimdheid in de arbeidsethiek van bepaalde collega’s.
Tot mijn verbijstering ontdekte ik dat om 12.53 uur, een collega van het Johannes Fontanus College in het plaatsje Barneveld op de Veluwe ( van die zwijnen, ja ) mijn site heeft bezocht en deze ook nog als bookmark heeft toegevoegd.
Dat kan een aantal oorzaken hebben:

  1. Deze collega heeft pauze. Tijdens de pauze hoort een docent beschikbaar te zijn om vragen van leerlingen of verontrustende ouders te beantwoorden. Als die vragen er niet zijn, dan is de docent gerechtigd om in de personeelskamer zijn of haar boterhammetje met tevredenheid te nuttigen. De pauze is zeker niet bedoeld om een beetje voor privé te gaan rondsurfen naar onbeduidende sites zoals deze en als daar vaak ook nog zulk ongunstig taalgebruik ten opzichte van allerlei mooie onderwijsvernieuwingen wordt gebezigd dan is het al helemaal mis.
  2. Deze collega is 52 jaar of ouder en heeft zojuist  uit de krant vernomen dat de Minister van Onderwijs heeft besloten de salarisverhoging van docenten te bekostigen uit het langer laten doorwerken van ouderen en het halveren van vrije dagen van deze groep. Deze persoon ziet zich dus op zeventigjarige leeftijd nog voor de klas staan of hangen, overeind gehouden door een infuus en allerlei kabels die via de door school verstrekte rollator naar zijn gehoorapparaat of wat voor vitaal lichaamsdeel dan ook lopen. Deze persoon is door dat denkbeeld dermate van streek geraakt, dat hij of zij besloten heeft de pijp terstond aan Maarten te geven, en opruiende websites te bezoeken in de baas z’n tijd, in de hoop dat zo een arbeidsconflict ontstaat waardoor hij of zij het tot zijn pensioen thuis achter de geraniums kan uitzingen.
  3. De collega is jonger dan 52 en gewoon bezig met de les volgens de methode waarbij leerlingen zelf hun leervraag bepalen. Maar aangezien het vrijdagmiddag is bezit de leerling naar alle waarschijnlijkheid geen enkele behoefte meer om wat voor leervraag dan ook te stellen, en is de leerling reeds lang vertrokken om de competentie “zelfredzaamheid in lastige maatschappelijke situaties” in de Mac Donalds uit te proberen. Gevolg is een lege leertuin annex uitdagende leeromgeving, waarin alleen de docent als coach nog een beetje zit te internetten  op zoek naar een zinvolle aanvulling op zijn Persoonlijk Ontwikkelings Plan. Een link naar Wauwel doet het daarin natuurlijk altijd goed. 
  4. De persoon is geen docent maar leerling die niet aan de 1040-urennorm voldoet en dus op vrijdagmiddag al vrij is maar die nog wat in de leerwerkruimte wil MSN-nen en nog wat Googlen op zoek naar een leuk kant-en-klaar werkstukje.

Maar goed, in alle gevallen draag ik de onverlaat voor schorsing voor en ik verzoek de persoon in kwestie dan ook eerlijk voor zijn of haar daad uit te komen middels het klikken op “Reacties”, en vervolgens te vermelden wat hij of zij hier eigenlijk zocht.  Ik zou trouwens van alle vaste bezoekers wel eens willen weten wie ze zijn en waarom ze hier komen. Reageren dus maar.

Geplaatst op

Gezellie naar de 50+ beurs…..

Mijn aftakelende geest overwoog om dit weekend eens een bezoekje te brengen – uit pure verveling en nieuwsgierigheid natuurlijk – aan de Vijftig Plus-beurs in Utrecht. Ik geloof tenminste dat het in Utrecht is. Maar het kan ook wel volgend weekend zijn, of misschien is het al weer achter de rug, ik weet het niet meer.
Een wervend en enerverend gebeuren, want een een eerste blik op de website toont ons een grijzende en grijzende oudere heer, die zich, gezeten achterop een hippe scooter, wellustig lijkt te vergrijpen aan het kruis van een wat jongere dame die het voertuigje bestuurt. Zoiets leidt tot ernstige ongelukken, lijkt mij. Terwijl de argeloze toeschouwer dit beeld nog amechtig probeert te verwerken schakelt de site automatisch over naar drie beschaafde heren in rokkostuum, die blijkbaar over een krachtige bariton beschikken. Kijk, dat van die sexuele uitspatting op die scooter was zeker een vergissing; zoiets doet men niet meer op mijn leeftijd. Om Wim de Bie uit de Cliché-mannetjes te citeren: “Ach… ’t is allemaal zo’n gedoe voor een beetje jeuk aan je snikkel…”

Ga ik naar een andere site over de 50+ -beurs, dan kom ik weer met beide benen op de grond: de site van het Nationaal Fonds Ouderenhulp pakt uit met een gezellige foto van een aantal vrolijk lachende invalide dames die, met de stok stevig in de knuist geklemd, in een busje worden afgevoerd naar dit feestelijke evenement. 
Nog wat verder zoeken op internet levert ook reacties van bezoekers op: “Het was een mooi dagje uit, eigenlijk een aanrader voor 50 plussers, zelfs erothiek was aan gedacht, vindt ik klasse”
Mijn hemel,  die lui op die scooter zitten er dus echt. Erothiek op de ouderenbeurs. Soort Kamasutra-beurs dus. Konijnen…’t Is onontkoombaar. Een andere reactie:
“In het begin van de middag begon ik wat vermoeider te raken. Al die stands, diverse voorstellingen en mensen gesproken. Ik kwam toevallig langs een stand met massagestoelen, een echte aanrader voor de vermoeide mens. Ik was geenszins van plan om een model te kopen. Wel heb mezelf wel op een lekkere lange uitleg getrakteerd.”

Ja ja, massage-stoelen….. Gruwelijk  gewoon, die oudjes. Het moet daar een walgelijk door elkaar kronkelende massa lebberend en lillend vlees zijn.  Gelukkig zag ik gister in de krant ook nog een andere foto: een groep grijze dames die elkaar nog nèt niet met de handtassen op de kop slaan bij het graaien naar de gratis appelpunt… Ik weet het nu weer zeker: ik wacht nog wel een paar jaartjes met mijn bezoekje.

Geplaatst op

Midlife-crisis

Ja, zo zou het ook gekund hebben...

Mannen zijn en blijven grote kinderen, altijd maar weer zeurend om nieuw speelgoed. Als ze ziek zijn, blijkt ook hun kinderlijke mentaliteit en zwelgen zij in zieligheid. Waar vrouwen, gestaald door de nodige bevallingen, geen kik geven en altijd maar doorgaan met wassen, strijken, zuigen, koken, boodschappen doen, kinderen naar bed brengen, ligt de man direkt uitgeteld en ernstig ziek in zijn bed ( wèl met de afstandsbedieing van de tv bij de hand, die direkt weer aangaat als vrouwlief uit de slaaplamer is verdwenen ). De man moet verzorgd worden, hij wil een sinasappelsapje, een stukje kaas, hij wil dat iedereen ernstig medelijden heeft en hem bezorgd aankijkt, dat alle bewoners van het hele huis sluipend zich sluipend door de kamers begeven, zodat iedereen ook goed zijn zachtjes kreunen kan horen. Er moet ook direct een dokter komen, er moeten pilletjes en pijnstillers naast het bed staan en de krant moet ook binnen handbereik zijn, en ook direct gebracht worden als die in de bus valt. Is de man eenmaal van zijn ( altijd ernstige ) ziekte hersteld, dan komt het kind weer boven, en wil hij achter de computer, spelletje doen, nachtje stappen met de vrienden, een paar dagen visvakantie, naar een nieuwe auto kijken, lekker buis hangen beneden en genieten van de geuren van het eten dat zijn vrouw in de keuken bereid. En dan is hij vijftig of in die buurt. Is wel een probleempje. De buik neemt snel in omvang toe, de grijze haren komen, neus- en wenkbrauwhaartjes gaan wanstaltig groeien en naast alle zorgen moet hij ook nog indruk maken op de vrouwtjes, liefst wat jonger, want die zijn natuurlijk helemaal wèg van zo’n stoer uitdijend kalend type, wat in de sauna de hele avond krampachtig de buik probeert in te houden. Alleen daar al zou je sterke buikspieren van krijgen, ik spreek uit ervaring.

Ik ben ook zo’n man in zo’n crisis. Grijze haren krijgen meer en meer de overhand, en ik twijfel steeds meer of ik mijn glimmend zwart leren colbertje nog wel aan kan trekken. Of mijn hyper- puntschoen. Op een schoolfeest durf je voor ’t oog van al je leerlingen niet meer even uit je dak te gaan, zie zo’n bejaarde gek daar toch eens stumperen. Gisteren heb ik in een laatste stuiptrekking van jeugdig elan mijn haar laten kleuren, of verven, weet ik veel. Bijna zwart. Aardig kapstertje, vond mij ongetwijfeld een interessante rijpere heer. En ik natuurlijk popi doen, veel lachen bij het knippen en het verven. Pure zenuwen natuurlijk, maar nu is het te laat.

Het kapstertje lacht met parelende tanden, het zegt ‘u’ tegen mij. Hoe vreselijk. En dan naar huis, nèt Herman Brood vlak voordat hij van het dak af sprong. “Het lijkt wel een pruik uit de feestwinkel” is het eerste wat ik daar hoor. Kijk, terug bij af. Ach, ik kan er niet mee zitten, die tijd die is geweest. Volgende keer doe ik het maar groen. Shrek 3. O ja, ik overweeg nu een tattoo.