Inception… Eh….

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=x8W-sVrCw-k[/youtube]

Van de week zijn we naar Inception geweest, want iedereen had het er over, de kinderen raadden het aan, en voor je het weet ben je een sociale paria wanneer het over dromen gaat op feesten en partijen. Je dient de film dus goed te vinden, en het is heel pijnlijk als je moet bekennen dat je er eigenlijk geen hout van begrepen hebt en – erger nog – dat je er niet veel aan vond.

Om met de deur in huis te vallen: ik begreep hem denk ik wel, maar ik vond er dus niks aan. Het publiek in de zaal was vooraf geïnformeerd door een medewerker van de bioscoop. Dat we toch vooral goed op moesten letten en zo, niet weg mochten dromen en dat alles redelijk ingewikkeld was. Nu denk ik bij veel films: wanneer je het maar ingewikkeld en vaag genoeg maakt gaat iedereen er over praten als een klasse-film met diepere lagen en wanneer je naar zulke films gaat, staat dat heel goed op je CV. Zo praat iedereen indringend en serieus met elkaar over een portie gebakken lucht bij de snackbar als ware het een bordje haute cuisine in een Michelin-restaurant.

We zagen een soort combinatie van ‘Titanic Revisited’, James Bond op ski’s in ‘For your Eyes only’, iets met Jean Claude van Damme en Coma. Veel gekwelde blikken, enge Chinezen of Japanners, ronddraaiende tolletjes en bankkluizen waar Nout Wellink jaloers op zou zijn. Daar zit je dan, en je neemt nog een paar M&M-etjes, en je denkt: Wat zitten die bioscoopstoelen toch ongemakkelijk en het durt nog twee uur.

Het is niet druk in de zaal, een bord vertelt ons dat er nog 516 plaatsen beschikbaar zijn. Vroegâh had je nog het Polygoon-filmjournaal, waarin Philip Bloemendal ons enthousiast en in beschaafd Nederlands vertelde dat Hare Majesteit weer een stukje Delta-werken had geopend of afgezonken. Daarna de collecte voor het Bio-vakantieoord, waar tegenwoordig blijkbaar niemand meer naar toe gaat.
Op mijn twaalfde was ik dagenlang opgewonden, want ik zou naar James Bond gaan, die voor zestien jaar en ouder was, en ik zou dus voor het eerst van mijn leven een blote vrouw zien. Dat viel dus vies tegen. Een beetje Ster-reclame is tegenwoordig schokkender voor tere kinderzieltjes. Het zal aan mij liggen, maar zelden zie je nog een echt goede film in de bios. De trailers kondigden ons een leuke Amerikaanse tienerfilm aan waarin met taarten gegooid werd ( over een paar weken op RTL 7 denk ik ) , en we werden al vast voorbereid op een nieuw gedrocht met Sylvester Stallone in de hoofdrol, die ons getergd en peinzend aankeek, nadenkend over zijn met veel moeite ingestudeerde volgende zinnetje. 
Ik weet eigenlijk niet wanneer ik voor de laatste keer uit zo’n massa-bioscoop ben gestapt en gezegd heb: kijk, dat was nou eens een goede film. Wanneer iets met veel bombarie en een pr-offensief reeds lang van te voren wordt aangekondigd, dien je ernstig op je hoede te zijn. Als er dan ook nog gelijktijdig een pc-spel , een soundtrack met Nr. 1 hit en een “The making of” op Veronica verschijnen, dan weet je al: dit wordt niks. Doe mij maar iets met inhoud in een filmhuis of desnoods ‘Pipo en de Waterlanders’. Daar kon je ook lekker bij wegdromen.