Het leven van de gemiddelde huisman is zwaar. Het wordt nog zwaarder wanneer de echtgenote besloten heeft dat het weer tijd is voor de jaarlijkse week wintersport. Zo komt dit berichtje nu tot u vanuit een wachtende stapel wasgoed, boodschappen, plantjes water geven, hond uitlaten, etc. Onvoorstelbaar hoe snel een mens kan vervuilen en tot een staat van lichtelijke barbarij kan vervallen.
Gelukkig is daar dan – en dat is inmiddels traditie – de afhaal-Chinees die de eerste vrijdagavond dragelijk maakt. Er zijn meer voordelen: je kunt een week lang eindeloos zappen, je eigen muziek zo hard mogelijk draaien, je sokken laten rondslingeren en ongegeneerd met de auto naar je werk omdat er even niemand is die er op toe ziet of je wel voldoende beweging krijgt, en je dus vriendelijk doch dringend aanraadt dat kleine afstandje even met de fiets te doen.
Nadeel is wel weer dat bepaalde activiteiten uitsluitend in tweetallen kunnen worden gepleegd. Ik doel hier op de wekelijkse dansles, die gevolgd wordt hier in dorpje B. op de Veluwe; niet bepaald een bruisend plaatsje waar men zich overgeeft aan wufte bezigheden als een potje salsa-dansen, maar gelukkig bestaat deze mogelijkheid hier wel, en dat zorgt voor een wekelijkse ontsnapping uit alle beslommeringen van het drukke onderwijsleven.
Wauwel gaat dan met partner een uur lang uit z’n dak op zwoele Zuid-Amerikaanse ritmes. Zoiets vergt oefening, zeker met mijn teer gestel, want reeds ernstig de pensioengerechtigde leeftijd naderend. Die oefening schiet er geregeld bij in. Elke keer weer nemen wij ons plechtig voor het geleerde de komende week flink door te nemen, wat nooit lukt, maar gelukkig hebben wij een zeer geduldige en meelevende dansjuf, die zich door al het stram gestrompel op de dansvloer nooit uit het veld laat slaan.
Nu ben ik een vrij eenkennig tiepje, en de aankondiging van een Classic 80’s Disco Party werd door mij dan ook met de grootst mogelijke argwaan ontvangen. Dansen en ouderwetsch degelijk losgaan, prima, maar dan wel in de veilige beslotenheid van de woonkamer en met de gordijnen dicht, liefst ook nog zonder verdere aanwezigen. Wanneer een en ander opgenomen met een verborgen camera op YouTube geplaatst zou worden, zou ik ongetwijfeld een kijkcijferkanon zijn. Ik weet echter zeker dat er meerdere lotgenoten zijn die zich ’s avonds met behulp van de afstandsbediening als microfoon, een ster op de disco-dansvloer wanen. Een mens moet – ook als hij of zij wat ouder is – altijd wat te dromen en te fantaseren hebben, anders wordt het leven wel erg saai.
Na zachte drang door een van de dansgenoten via Social Media, besloot ik met licht frisse tegenzin toch maar af te reizen naar de dansschool, want geen andere smoes te verzinnen en er was toch niks op tv. Het aanvangstijdstip was redelijk te noemen, rond 22:30 uur, eigenlijk een garantie dat er niet te veel jong grut aanwezig zou zijn. Een van mijn dochters kondigde laatst aan nog even naar een verjaardagsfeestje in Amsterdam te gaan. “Hoe laat begint dat dan? ” “O, om 01:00 uur, duurt tot een uur of vijf”. Zo gaat dat.
Op schoolfeesten, waar ik uit hoofde van mijn functie nog wel eens moet vertoeven, probeer ik altijd zoveel mogelijk mijn snor in de danszaal te drukken om te voorkomen dat een of andere jolige leerlinge je op je ouwe dag nog de dansvloer optrekt, om daar ten aanschouwen van alle klassen de clown uit te hangen. Afgelopen week kon ik ook al niet aan de examenstunt ontsnappen ( meestal probeer je zo’n ochtend aangenaam verpozend op het docententoilet door te brengen ) dus moest ik gruwelijkheden ondergaan in de vorm van het verplicht de Kabouter Plop-dans doen. De schrik zat er dus nog goed in.
Nu is het zo dat de beste muziek in mijn optiek nog steeds in de jaren ’80 gemaakt werd, dus de ambiance was aangenaam ontspannend, en het gemis van mijn gade werd daardoor iets minder wrang. Gewoon even gezicht laten zien, en na een half uurtje weer beleefd naar huis. Met behulp van een goed gesprek ( je kon elkaar gewoon verstaan zelfs ) en een glaasje rum werd mijn weerstand dan toch uiteindelijk overwonnen en het resultaat was dan ook dat uw geliefde blogger toch maar de dansvloer opzocht, en zowaar geheel in John Travolta-sferen geraakte. Een wit pak met wijde pijpen ontbrak er nog aan, maar muziek is altijd een feest van herinnering en herkenning, dus zo was ik weer even een aantal uurtjes(!) de persoon die ik was in de jaren die gisteren leken, maar toch al weer zo eindeloos lang geleden. Tijd is een kostbaar goed, geniet er dus van. Volgende keer graag ook nog de Seventies!