Op mijn werk was het vandaag niks gezellig, en morgen zal dat ook zo zijn. Direct bij binnenkomst vanochtend vroeg in de personeelskamer was daar dat lege, knagende gevoel, en mijn voetstappen galmden hol door het bijna verlaten pand.
Het management is een weekend op de hei. Het management bestudeert daar de nieuwste ontwikkelingen, zet piketpaaltjes uit en beraamt zich op de te ontwikkelen missie, visie en strategie.
Het is wel even oppassen geblazen, want vanochtend hoorde ik op het nieuws dat langs de A28, die toch vrij dicht langs de diverse heidevelden loopt, één exemplaar van de Myrmica schenckioides, oftewel de de gevreesde kokergaststeekmier is ontdekt. Nieuw voor Nederland, dus ook nieuw voor het onderwijs, en alles wat nieuw is wekt van een beetje onderwijs-manager direkt de interesse op.
Dat zal je toch overkomen, loop je daar als argeloos managementteamlid gezellie over de hei in het kader van één of andere therapeutische opdracht, bedacht door één of ander duur bureau, word je daar ineens opgevroten door de kokergaststeekmier, of in een koker in de grond getrokken, wat ik me bij deze nieuwe mierensoort zo voorstel.
Moet gruwelijk zijn. Zit je bijvoorbeeld in het kader van het Nieuwe Leren in een zweethut, op zoek naar een fijn gesprek met je persoonlijke dolfijn of je eigen sjamaan of levenssteen, blijkt die hele zweethut op een kokergaststeekmierenhoop te staan, sterker nog, misschien is die hele hoop wel als hut vermomd. Hoe red je je als onderwijsmanager uit zo’n mierennest? Ik citeer even uit de zweethut-site:
“De zweethut wordt vaak de baarmoeder van de Aarde genoemd, en zo kun je het ook echt ervaren. Alles wat niet uit je essentie voortkomt, valt hierin weg. Het is net als wanneer je oog in oog staat met de dood, of met geboorte, of met onbeschrijfelijke schoonheid daartegenover valt je ik weg en wordt er iets anders in je wakker. ”
Zo voelt het dus als je tegenover je personeel staat. Hoe gaat zo’n dagje op de hei misschien? “We beginnen de dag met hout hakken, zagen, en sprokkelen voor het vuur.”. Ongetwijfeld wordt daar ook een mooi lied bij gezongen, bijvoorbeeld het oeroude Fusie-lied, of het POP-lied, of het Competentie-gericht-leren-lied. Zo’n dag eindigt waarschijnlijk met een Trance Dans: “De visionaire werking van trance helpt je om te ontdekken wat je eigen kleuren zijn, je krachtdier, je visioen
(dat waarvoor je naar Aarde bent gekomen). Hierdoor maak je van binnenuit contact met wie je werkelijk bent, wat je echt wilt, en krijg je inzichten aangereikt hoe je dat in het onderwijs kan vormgeven.”
Maar misschien heb ik het volledig mis. Voor hetzelfde geld doet men inspiratie en visie op in Residence “Het Roode Kooper”, of in “Groot Heideborgh”. En langs de weg tussen Elspeet en Garderen staat ook nog bij weer en wind een frietkraam met wat stoeltjes, een stuk of tien geloof ik. Net genoeg voor een leuke sessie met een kroket erbij.
Ik denk weer veel te slecht.