Gezellig in de Yurt

Het is zondagmorgen en dan ligt er geregeld achterstallig leeswerk wat zich door de week heen heeft verzameld. Daartussen bevond zich ook een blad genaamd “Ikea Family Live”, wat € 1,75 schijnt te moeten kosten. Daarmee valt het in de categorie advertorials die overal bij kapperszaken en orthodontisten-praktijken worden neergelegd om gratis mee te nemen.
Het je-en-jij-magazine bericht ons over verrassende woonvormen en doet dat aan de hand van een flink aantal moderne gezinnen, dat betekent tegenwoordig: gescheiden vader met verwende zoon, een vrouw met pleegkinderen, een alleenstaande vrouw die heen en weer pendelt tussen haar eigen appartement en een huis van een lat-relatie, een stel wat samenwoont met 18 cavia’s, twee homo’s met smaak, en een vrouw op blote voeten die in een commune in een yurt woont. Kortom, een portret van de doorsnee huis- tuin- en keuken-maatschappij.
Even naar de yurt-vrouw, die zichzelf vermoedelijk in een vlaag van totale verstandsverbijstering heeft omgedoopt tot Shakti Earthsong; als je maar genoeg met je persoonlijke dolfijn overlegt is alles mogelijk.

Voor de mensen die nooit naar Travel Channel of zo kijken, wat is een yurt? Dat is een tent waarin Mongoolse herder-families ergens op de vlakten van de Gobi-woestijn en zo verblijven.  Een ronde tent, gebouwd om een frame van stokken, met een hoop kleden op de vloer. Alles kan in handzame bundels op de rug van de yak gestouwd worden, om naar de volgende wind-geteisterde vlakte te trekken.
De yurt van Shakti Earthsong staat ergens in een commune in Wales, daar schijnen de kamelen en de yaks nogal schaars te zijn, maar aan de andere kant, je hebt er een beter bereik met je mobieltje. Geheel volgens de Mongoolse tradities heeft ze de tent in een mannelijke en vrouwelijke helft verdeeld. Op haar deel staat de keuken, bij de mannen ligt het jachtgereedschap – gaat men daarmee het langsrazende verkeer op de A470 te lijf ? ). Zoontje Koro ( ik ontmoette ook eens een stel wat hun baby de naam “Storm” gaf ) vermaakt zich met verantwoord houten speelgoed en hangt zijn kleertjes ’s avonds aan originele SKUBB-klerenhangers.
In het midden van de commune staat een handgemaakt Stonehenge, voor picknicks en “andere rituelen”. Zo’n yurt is trouwens vreselijk hip wanneer je het management weer eens op een opfris-cursus zou willen sturen. “Zo, en nu gaan we met z’n allen een yak schieten en sudderen in yak-boter”

Wat voel ik me dan toch weer burgerlijk met mijn vrouw en kinderen met gewone namen, vaste baan,  mijn laptopje en mijn flatscreen-tv en straks mijn gegratineerde Brusselse Lof met ham en kaas uit de magnetron-oven….. Het is hier kil aan het worden trouwens. Even de CV een graadje hoger. Hè, lekker zo…..