Midden in de nacht word je wakker. Je hebt blijkbaar toch even geslapen, gedommeld. Je weet niet hoe laat het is, want het draaien van je hoofd doet pijn en je kunt de getallen haast niet meer zien . Het is heel donker, elke nacht wordt donkerder. Vanmiddag zijn de kinderen geweest en hebben nog eens uitgelegd op welk knopje je moet drukken. Ze hadden een nieuwe telefoon meegebracht, met extra grote knoppen, maar je bent al weer vergeten hoe dat moet en hoe dat werkt. Je hoort de uitleg moeizaam; als een dof gezoem klinken hun woorden in je oor. Langzamer praten graag, ik hoor je niet meer zo goed.
Terwijl in jou alles langzamer gaat, beweegt alles om je heen steeds vlugger, tot een kaleidoscoop van wervelende, steeds vager wordende kleuren en vormen. Langzaam verstijvend speel jij een rol in een versnelde stomme film. Een paradox. Af en toe nog scherpe beelden, flarden, ook in je dromen: Berlijn, een prachtige nazomer in 1945. Temidden van een gebroken stad bloeit daar jouw jeugd, overwinnaar onder de overwonnenen. Muziek, uniformen, vrijheid, een toekomst lacht je tegemoet. We’ll meet again.
Nu is er nog slechts vervagend verleden, de toekomst is voorbij. Berlijn is weg, en allen die daar met jou waren ook. Jouw wereld is verkleind tot die ene kamer, dat ene bed en daarin droom jij weg naar toen, waar jij nog jong was, waar je niet zo vreselijk moe was, waar jij geen pijn had en waar jouw hart voor anderen sloeg. Fel en vurig. Wild, jong. Alles kon, alles lag open. Je kon vliegen.
Toen, ja.
Straks, over enkele uren die wel eeuwen lijken, komt een zuster, net zo jong als jij toen. Zij zal de loden last niet van je borst meer nemen, zij zal niet jouw onregelmatig kloppend hart kunnen bedaren. Zij zal niet voelen wat jij voelt nu, zo vreselijk moe. Zij zal niet zo alleen zijn als jij nu bent. Alles is voorbij gegaan, die tijd die zonder einde leek, komt straks tot stilstand. Straks, al gauw hoop je, straks komt de rust. Alleen maar rust.
Dag moeder.