Al weer enige weken volg ik braaf met mijn gade de danslessen bij een dansschool hier in het dorpje B. Mijn aanvankelijke scepsis heeft inmiddels plaats gemaakt voor waar genoegen, dus zo wandelen wij elke week laat op de avond richting dansinstituut, dat gelegen is in een somber en verlaten ogend industriewijkje. Nu was ik de afgelopen keer een beetje laat. ’t Was mijn BAPO-dag, dan loop je er toch al niet op je voordeligst bij; normaliter wil je bijvoorbeeld middels een spetterend gekleurd oranje jasje of zo de nodige jeugdige indruk op je leerlingen maken, maar op zo’n vrije dag slof je dus met uitgezakte buik een beetje rond het huis en je geeft de geraniums maar weer eens water. En dat alles natuurlijk in een makkelijk passend gebeuren, en daartoe reken ik ook een paar stevige bergwandelschoenen, die mij toch erg makkelijk zitten.
Bij het betreden van de danszaal – ik had gelukkig wel mijn oranje colbertje weer aan – ontdekte ik mijn vergissing. De eerste danspassen deden vermoeden dat de vloer was ingesmeerd met lijm, en zo zwierde ik dan de zaal rond waarbij de buitenstaander de indruk had dat ik persoonlijk de Drentse heide met mijn schoenen aan het afplaggen was.
Een dodelijk vermoeiende bezigheid, zo’n wals op bergschoenen en voor de partner op redelijke stiletto-hakken een ernstige en bovendien bedreigende situatie. Ook aan het scherpe oog van de steeds slanker lijkende dansjuf was mijn schoeisel niet ontgaan, hetgeen me op een kritische beschouwing kwam te staan. Ik gaf haar nog in overweging een vrolijk Tiroler Alpendeuntje op te zetten, om daar vervolgens een Beierse horlepiep op te kunnen dansen – men moet toch wat daar op die steile berghellingen – maar een dergelijk minder fijnbesnaard deuntje zat niet in het bestand. Dat werd dus de rest van de avond peentjes zweten, in bovendien erg warme sportsokken, en uitgeput strompelde ik na afloop naar huis.
Er zitten ook nogal wat boeren hier op de dansles. Zij stijgen daardoor nog verder in mijn achting. Die kunnen zich denk met moeite één avond in de week aan de klei of gier ontworstelen en komen dan derwaarts, maar geen klompendans op de les hoor. Ik heb daar al visioenen van. Ik zou er met mijn bergschoenen trouwens niet voor onder hoeven te doen: “Gooi nu uw partner met een ferme zwaai door de lucht, en vang haar lichtvoetig huppelend een paar meter verder weer op!” Met mijn bergschoenen heeft dat wel een voordeel: je wordt niet zo snel door rondvliegende klompen getroffen.
Maar het walsvierkantje zit er inmiddels aardig in. Ook in de dansvloer, denk ik. Volgende keer maar eens open sandalen proberen, van die buine achteruitloopschoenen. Is wel een stuk luchtiger.