Eén van de laatste zomerdagen vandaag, voor wie in Nederland is gebleven zo ongeveer de enige zomerdag misschien.
Herken je dat….. je ligt op je rug in het zand, en je hoort vaag het ruisen van de zee en het doffe omslaan van de golven…..Een zwoel windje speelt af en toe door je haren, een lauwe vlaag warmte omspoelt je lijf….
Met je vingers kroel je zachtjes door het zand, je laat de korrels door je vingers glijden en als je wat dieper in het zand komt is het daar koel. Met je oor op het zand gedrukt hoor je het bewegen van je hand, een dof graven, zacht gekrabbel. Hoog boven je roepen meeuwen, je hoort af en toe hun vleugelslag. Je adem staat langzaam haast stil.
Je kijkt door je oogharen naar de zon, die zo een glinsterend web van fijne, bewegende lijntjes op je netvlies tovert. Voor je oog drijven wonderlijke ijle vormen, wentelend, voorbijglijdend met de bewegingen van je blik en op het ritme van de golfslag.
Je ruikt vaag de zee, het zand, en af en toe een zweem van zonnebrandolie of de geur van degene die misschien naast je ligt . Even een hand, in het zand, tegen de jouwe, een vinger glijdt terloops over je hals. Je ziet het niet, maar je weet: die ander is er…. Je droomt weg, je vaag bewust van de geluiden om je heen, verglijdt in half slaap, half waken…rust.
Je veegt wat zandkorreltjes weg, en op zee hoor je ver het geluid van een boei die klagend mist aankondigt. De horizon vervaagt in nevel, de zon verbleekt, een kille vlaag omvat je warme huid. Loom kom je overeind, het strand raakt leeg. De herfst is aangebroken.