Deze week was het dan zo ver. Meneer Apple presenteerde als een soort nieuwe Messias voor een bijkans kwijlende zaal vol begerige liefhebbers hèt nieuwe hebbedingetje van 2007: de iPhone. Nog geen dag later had meneer Apple trouwens al een proces aan de broek wegens de naam van het nieuwe speeltje. Maar zoiets geeft alleen maar extra publiciteit, en daar is niks mis mee. Nu geef ik les, en zo’n les wordt in het algemeen een keer of drie onderbroken door het geluid van een mobieltje. Dat kan een beschieden riedeltje zijn, maar tegenwoordig hoor je steeds meer de complete intro van een of ander tv-programma, of – erger nog – bijvoorbeeld hysterisch schaterend lachen. Dan moet je als docent weer gaan uitzoeken waar dat geluid vandaan kwam en moet je weer in discussie dat het mobieltje uit moet en krijg je weer te horen dat dat niet kan omdat de leerling nou net vandaag wegens “belangrijke redenen” bereikbaar moeten zijn.
Nu zegt het management wel dat mobieltjes in de les verboden zijn, maar ja, ga hem maar eens afpakken van een twintigjarige puber, voor wie het mobieltje zoiets als een eerste levensbehoefte is, meer nog dan eten en slaap, want mijn eigen dochters zijn ook hoogst verontwaardigd als ik hen voorzichtig voor stel om dat ding ’s nachts eens een keertje uit te zetten. “Nee, stel je voor dat er een sms-je komt!”
Zo bepalen meneer Apple en zijn kornuiten het levensritme van onze spruiten, maar ik mnoet zeggen, de nieuwe iPhone is wel een enorm aantrekkelijk gadget, iets waar je op mijn leeftijd absolúút mee gezien moet worden, want zó toon je je, dat je nog mee telt als oude bok. De populariteit van een leraar wordt tegenwoordig ernstig mede bepaald door zijn type iPod en zijn mobieltje ( naast het feit dat ze ook donders goed in de gaten lijken te hebben dat je gisteren foute sokken aan had ) Daarom: wie zijn leerlingen het gebruik van de mobiele telefoon ontzegt, is natuurlijk een mastodont uit het verleden. Ach, dat moet dan maar, hoewel ik nu al zeker weet dat ik zelf die nieuwe iPhone wel ga hèbben!( onder het mom van: mijn ogen zijn zo slecht, ik kan die kleine toetsjes niet meer lezen, en deze hééft geen toetsen). Collega’s, veel succes! P.S.: De introductie van de iPhone, waarbij je mooi kunt zien hoe iemand zijn publiek bespeelt, is hier te zien.