Het gaan over de daken en het pakjes door de schoorsteen mikken is tegenwoordig in bepaalde delen van ons land nog angstwekkender dan het vroeger al was. Moest de bejaarde heiligman in vroeger dagen, toen er nog winters waren, en nog nooit iemand van Al Gore had gehoord, beducht zijn voor een glijpartij op het dak of het op hol slaan van het paard, tegenwoordig doet de bisschop er beter aan te arriveren in een gepantserde Hummer, of beter nog, een omgebouwde geldtransportwagen, zodat de pakjes veilig zijn voor bijvoorbeeld aanvallen met bazooka’s. En ook de Zwarte Piet kan maar beter een vrolijk kleurtje hebben, om zich zo in elk geval politiek correct op te stellen. Wat dat laatste betreft: vanmorgen in de Volkskrant een zich journalist noemende “43-jarige, hoogopgeleide blanke vrouw”, die met Sinterklaas toch echt geen marsepein meer serveerde want voor de daarin aanwezige suiker hadden de voorouders van haar zwarte ( oeps! ) Senegalese vriend zich als slaven van die blanke Hollanders krom gesappeld. Daarom gaf ze hem voor Sinterklaas een gezellig cadeau in de vorm van een ticket voor een Senegalees muziekgezeschap dat, begeleid door originele(!) instrumenten, eensgezinde strijd tegen de westerse onderdrukker bezong. Je zal met zo’n vrouw getrouwd zijn, en sterker nog, haar als moeder hebben. Je hele jeugd lang naar onderdrukte anti-marsepein avonden. Afgelopen avond in het nieuws: een item over de hulpsinterklazen van Amsterdam, die zich “een stuk veiliger voelen dan vorig jaar”. Diverse hulpsinterklazen ( misdienaren? ) werden geïnterviewd: “Eerst stapt een Piet uit, die kijkt of het veilig is; vervolgens de auto zo dicht mogelijk bij het huis, en vanuit de auto snel het huis in.” Ik zie het helemaal voor me: een helikopter met zoeklicht hangt laag boven het huis. Dan: luid motorgeronk in de straat, hij komt, hij komt de Goede Sint! Drie geblindeerde auto’s draaien bliksemsnel de straat in, scherpschutters staan klaar op de daken. Er wordt driftig aan oortelefoontjes gevoeld en in kleine microfoontjes gecommuniceerd: “Hoor, wie klopt daar kinderen?” en “Zie, het zoeklicht schijnt door de bomen”. De voorste auto raast langs het huis en blokkeert aan het eind de straat, iets wat de achterste auto ook doet. De middelste, met enkele tot de tanden bewapende Pieten op de treeplanken, rijdt over de heg en het fonteintje tot onder het afdakje van de voortuin. “Bommen, bommen, gooi ze in de regentonnen!” roepen de Pieten. In een flits zie ik de Sint, hij heeft een zwarte zonnebril op, om niet herkend te worden. Met één hand houdt hij zijn staf vast, de andere is verscholen onder zijn mantel. In een vloeiende beweging is hij binnen, waarbij de Pieten alle belangstellenden met dreigend zwaaiende riot-guns op afstand houden. “Sinterklaasje kom maar binnen met je lijfwacht”, kwelen de kinderen. Na enkele minuten is het weer voorbij, de stoet verwijnt uit de straat, op naar een volgend adres. “Dag Sinterklaasje, da-ag, da-ag, luister naar onze afscheidsbeat”, klinkt het boven het wegstervend motorgeraas uit. Het was een gezellige Sinterklaasavond!