De dag gaat verder. Na de lunch ( de kroketten waren al op, dus maar een saucijzenbroodje ) een nieuwe presentatie. Deze werd onder andere verzorgd door een werkelijk oogverblindende Oekraïnse schoonheid, die met haar zware Slavische accent zó als verleidelijke spionne uit een James Bondfilm kwam wandelen. Uiterlijk en stem zorgden ervoor dat de inhoud van de presentatie volledig aan mij voorbij ging, maar boeiend was het zeker. De volgende presentatie was – hoe kan het dan ook anders – aanmerkelijk teleurstellender. De ICT-ers in het onderwijs bestaan toch voor een groot deel uit een verzameling oudere heren, die zich in hun vrije tijd vol enthousiasme op de Commodore 64-gebruikersclub storten in het plaatselijke buurthuis, met medeneming van een cassetterecordertje gevuld met piepende en knerpende geluiden. Na avonden lang programmeren had je dan een heen en weer stuiterend balletje op de scherm, wat tot overmaat van feestvreugde ‘blieb!’ zei. Weet u het nog? Het onderwijs heeft nu het podcasten ontdekt, waar de gemiddelde student alweer aan het vodcasten is. Het portfolio moet dus nu bestaan uit een podcast, wat door de aanwezige studenten grijnslachend wordt aangehoord. Er op uit met de mobieltjes en de Ipod dus. En de docent er hijgend achteraan, op weg naar de bieb voor een boekje over “Werken met MS-DOS”. Morgen of vanavond meer, want nu gaat er gegeten worden. Daarna mag ik genieten van Hans Dorresteijn, wiens humor – voor wie mij een beetje kent- ongetwijfeld zal aanspreken…..
Kunst, wijsheden en meer…