Deze post komt live vaaf het sportcentrum Papendal, alwaar het college van bestuur van het onderwijsinstituut waar ik werk heeft gemeend een ontmoetingsdag te organiseren zodat de medewerkers van alle lokaties elkaar een beetje kennen. De entourage deed sterk denken aan de partijcongressen in Neurenberg in de jaren ’30. De dag werd geopend door de voorzitter van het college, die nog nèt niet gezeten op een wolk langzaam onder laserstralen en aanzwellende muziek uit de nok van de zaal nederdaalde. Hij stelde zichzelf trouwens niet voor, dus ik moet u hier zijn naam schuldig blijven. We hadden allemaal een mooi keycord ontvangen ( is erg in tegenwoordig ) waaraan een kompasje bungelde, wat waarschijnlijk niet het noorden maar wèl het hoofdkantoor van ons geacht college aanduidt. Ook was het de bedoeling dat je zeven wildvreemde collega’s, waarvan de namen op een kaartje stonden, bij elkaar zocht. Gelukkig werd ik niet al te zeer benaderd door genoemde wildvreemden, dus kon ik van dat onderdeel verschoond blijven en mij geestelijk voorbereiden op de “clinic” ( Creatief schrijven met Loesje-medewerkers ) waavoor ik mij had ingeschreven. Helaas bleek de belangstelling dermate klein ( waarschijnlijk té opruiend dus bedreigend voor de gezellige sfeer ) dat ik terechtkwam bij “Omgaan met je talenten”. In een kring gezeten werden wij daar toegesproken door een naar ik schat negentigjarig persoon ( “ik ben van kindsaf aan een onderwijsmonster”) met de stem van een weekdier, die ons kond deed van zijn incestueuze jeugd, zijn depressieve schoonmoeder, van het feit dat hij een uitstekend vader was en dat hij allerlei managersbaantjes had gehad. Verder leerden wij dat wij allemaal een minne persoonlijkheid hadden, dit tot stijgende verbijstering van de amechtig naar adem happende toehoorders. Gelukkig was er even koffiepauze ( het zou tweeëneenhalf uur duren ) zodat een grote groep aanwezigen de gelegenheid schoon zag om niet meer terug te keren, dit tot grote ontreddering van het organiserend comité. U begrijpt dat ik ook tot deze groep behoor. Nu zit ik in de hal op de PC’s, die daar staat opgesteld om een enquete over deze dag in te vullen. Ze zijn vandaag uitsluitend voor bezoekers van deze dag bedoeld. Naast mij zit echter een breed geschouderd iemand uit Armenië of zo, die ik niet durf weg te sturen, want hij kijkt op kickbox-sites. Achter mij zingen in de zaal een uit het graf herrezen Gert en Hermien op blijde toon, en aangezien de lunch nu lonkt, zal ik mij daar maar aan vergrijpen. Een volgende keer meer over mijn enerverende wederwaardigheden.
Kunst, wijsheden en meer…