Het onderwijs-instituut waar ik mijn leven slijt, maakt deel uit van een groter geheel, dat zich het achtervoegsel ‘groep’ heeft toegeëigend, want dat staat natuurlijk een stuk gewichter. Eens in de twee jaar organiseert het opperste Sanhedrin van deze groep een dag waarop de personeelsleden van alle bij de groep aangesloten ( of door de groep opgeslokte ) onderwijsinstellingen elkaar dienen te ontmoeten in een ‘ontspannen sfeer’ met veel ludieke activiteiten en schouder-gemep. Volgende week is het weer zo ver, en dat de spanning aan de top inmiddels tot orgasmische hoogte is gestegen blijkt wel uit het feit dat ik vanaochtend in mijn postvakje een in knisperend cellofaan verpakte lollie aantrof, compleet met geglazuurd logo en nog wat opbeurende kreten. Een lollie…. Een zoethoudertje? Of we toch vooral maar niet willen vergeten dat we volgende week donderdag vrijhouden om de leden van het college van bestuur in hoogsteigen persoon te mogen aanschouwen en om ze misschien zelfs – ik kan haast niet wachten – bij de voornaam te mogen noemen! Waarna vervolgens een gezellig en vooral ongedwongen samenzijn zal losbarsten, waar je bijvoorbeeld je juwelen (!) mag meenemen om ze door een aldaar aanwezige kenner te laten taxeren. Daartoe worden wij tenminste middels een nadrukkelijk overal aanwezige poster opgeroepen. Nu beschik ik niet over voldoende pecunia om daar juwelen mee aan te schaffen die voldoende waardevol zijn om ze te laten taxeren , laat staan dat ik me daar dan mee op een dergelijke dag zou volhangen, maar misschien zijn er toch nog elders collega’s die eventueel hun tepelpiercing op de juiste waarde willen laten schatten. Uiteindelijk wilde ik met het openbaren van mijn eikel-piercing nog even wachten tot de volgende coming-out. Pimpen is in de mode, en gaat het bestuur met haar tijd mee. U ziet wel, het onderwijs wordt met de dag swingender en eigentijdser, en u kunt natuurlijk uitgebreid verslag verwachten van mijn bevindingen op deze boeiende dag.
Kunst, wijsheden en meer…