Hèhè, terwijl ik dit schrijf hang ik amechtig achter mijn toetsenbordje. Ik moet gelijk bekennen dat ik mijn trouwe lezertjes de afgelopen tijd schromelijk in de streek heb gelaten als het gaat om het aanleveren van nieuwe stukjes. Natuurlijk zijn er altijd verzachtende omstandigheden. Insiders weten misschien dat ik sinds een aantal weken actief ben in de plaatselijke politiek hier in dit mooie dorpje op de Veluwe, voor een partij waarvan ik de naam niet zal noemen want je moet dat soort zaken goed gescheiden houden. Wel, de langverbeide verkiezingen zijn inmiddels achter de rug, en ik kan de lezers meedelen, dat ik – tot grote blijdschap van mijn vrouw – NIET in de gemeenteraad ben gekozen, wat ook erg gunstig zal uitpakken voor dit weblog. Ik heb even overwogen om in navolging van mijn geachte collega Aartsen ook met asgrauw gezicht en met een grafstem mijn definitieve afscheid van de politiek bekend te maken, maar ik kon niet zo gauw een journalist vinden die daar interesse in had, dus blijf ik nog maar een beetje meedoen op een lager verzet, want leuk is het zeker. Het uitbrengen van mijn stem was een wat tegenvallende ervaring: Ferry Mingelen, Nova en overige verzamelde pers waren blijkbaar net even ergens anders, en ook ben ik ’s avonds niet gebeld om in de studio mijn licht en mijn kundig oordeel te laten schijnen over de uitslagen. In de plaatselijke sporthal was de grote verkiezingsavond en het was allemaal nét echt.
43 personen hebben in mijn woonplaats op mij gestemd. Natuurlijk is de uitslag ernstig vertekend, want ik moet daarbij 2 stemmen van mijn gezin rekenen, die ik onder het uiten van ernstige bedreigingen heb bezworen op mij te stemmen. Als dat geen verkiezingsfraude is, dan weet ik het niet. Toch kom ik er nog goedkoop van af, want in een ander plaatsje had een bejaarde kandidaat voor een doosje champignons of 50 euro enige honderden stembiljetten opgekocht. Nu weet ik niet wat de dames en heren van het stembureau hebben gedacht toen daar een scootmobiel overladen met stembiljetten en lege champignon-kistjes voor hun tafeltjes verscheen, maar enigszins opvallend is het wel. Hier in Barneveld hebben alle partijen zich keurig gedragen, een enkel modderspatje hier en daar maar verder was het erg gezellig.
’t Is wel erg wennen bij die politieke vergaderingen: het schijnt gebruikelijk te zijn dat men zich helemaal blauw paft met sigaren en sigaretten, Wiegel en Zalm zijn er niks bij. Dat is dus nog een nieuw programma-puntje voor mijn partij bij de volgende verkiezingen. Maar goed: dit weblogje gaat weer wat vaker gevuld worden. Voor verdere politieke praatjes moet de lezer maar op mijn andere weblog kijken, van die partij waarvan ik hier nog steeds de naam niet zal noemen.