Het is zeven uur in de avond, een klein zaaltje van café ‘Het Schaap’ in Barneveld. Volgens de website van dit etablissement ademt het nog de sfeer van lang vervlogen tijden, en ja, het is erg lang gelden dat ik in een dergelijk aangeklede ruimte kwam. De eerste zeven kandidaten op de kieslijst van de partij, waar ik sinds enige tijd mijn lot aan heb verbonden, worden samen met het partijprogramma aan het volk en de pers geopenbaard. In het zaaltje zitten uiteindelijk zo’n dertig personen, deels familie of echtgenoot. Het zij zo. We zijn nieuw, we zijn plaatselijk, we zijn laat begonnen. Veel meer past er trouwens ook niet in de ruimte. Enkele kandidaten in pak, enkele in dagelijkse outfit, onze mannetjesmaker houdt toezicht bij de deur en op ons. Ik heb een bescheiden plaatsje aan de zijkant van de kandidatentafel gekozen, en kijk naar de aanwezigen terwijl de leider – eerst nog wat onwennig – spreekt. Men luistert aandachtig, de pers noteert. Geen batterijen flitslichten, misschien komt Ferry Mingelen wat later? Naderhand blijkt dat we in de consternatie vergeten zijn ons voor te stellen. Als redelijk onbekende had ik natuurlijk kunnen zeggen van “Nou, mijn naam is Balkenende, en naast mij zit mevrouw Verdonk”. Maar ook in Barneveld is de landelijke politiek en de televisie doorgedrongen, dus daar kom je niet mee weg. Maar goed, ons programma was duidelijk en helder, en wat erg stimulerend werkt is dat mensen je blijkbaar hun vertrouwen schenken en verwachten dat je er iets van gaat maken. Gelukkig draag je niet de last van een landelijke partij als je alleen lokaal opereert, en kun je dus met onbezwaard gemoed proberen dat vertrouwen niet teleur te stellen. Dat ben ik dus ook zeker van plan. Hier was afgelopen avond geen gladde politieke praat, geen gehaaide lijsttrekkers, geen wollige taal, wel mensen die er eerlijk iets van proberen te maken. Politiek blijkt inderdaad erg leuk te zijn.
Kunst, wijsheden en meer…