“Advertorial”
Prostaatklachten? Prostamax helpt!
Wanneer ik een stukje publiceer kan ik verkiezen een extra stukje code in te voegen, wat er voor zorgt dat er een aan de inhoud van het artikel gelieerde advertentie geplaatst wordt. Dat wordt allemaal heel mooi en fijntjes door de firma Google, die mijn site aldus een beetje sponsort, geregeld. Een programmaatje scant de inhoud van de tekst, en denkt vervolgens van ‘Hé, daar heb ik wel een leuke advertentie bij!’
Nu vind ik het dan toch wel wat zorgwekkend, dat vervolgens geregeld een advertentie opduikt, die suggereert dat de argeloze bezoeker van dit weblog mogelijk stevige prostaatklachten heeft. Klik je op de advertentie, dan worden wij mannen ( ik meen dat vrouwen geen prostaat hebben ) vriendelijk doch dringend uitgenodigd eens een potje Prostamax naar binnen te werken, oraal wel te verstaan.
De man op de foto ( ik ben het dus niet ) toont met een brede grijns aan dat een dergelijke handelwijze overtuigend resultaat biedt.
Zijn mijn stukjes nu echt dermate treurniswekkend, dat je daar als lezer spontaan prostaatklachten van krijgt? Misschien heeft dit hele weblog wel een bepaalde tobberige uitstraling, etaleert het allerlei onbestemde onderbuikgevoelens, misschien zitten er wel veel prostaatlijders onder de bezoekers. Een taalanalyticus haalt misschien direkt de schreeuwende doch voor mij verborgen boodschap “IK HEB PROSTAATKLACHTEN!” uit mijn epistels.
Op mijn werk zal ik er dan ook naar streven om in de personeelskamer diverse hoekjes in te richten, waar men over prostaatklachten (al dan niet liggend, als het zitten wat pijnlijk is ), overgangsperikelen, winderigheid of over sterk riekende adem kan debatteren. Dat is weer eens wat anders dan discussies over het Nieuwe Leren, en oneindig veel interessanter. Bovendien schept zoiets een een innige band en gevoel van verbondenheid tussen de diverse lijders.
Weer een nieuw taboe doorbroken. Misschien iets voor een studiedag?