Vanochtend heb ik mij maar eens aan mijn herstellende ziekbed ontworsteld om een kijkje te nemen bij mijn werkgever, een school voor agrarisch onderwijs ergens in Nederland. Dat was zwaar maar gezellig, de koffie was lekker, maar na een half uurtje was ik toch wel weer aan de nodige ontspanning en rust toe. Welgemoed verliet ik het pand om weer op de fiets te stappen. Bij het voorzichtig optillen van mijn been ( vanwege mijn zware verwondingen ) bleef ik echter aan een grote hoop bladeren plakken, en ja hoor, tussen en naast het diepe profiel van mijn bergwandelschoenen bevond zich nu een reusachtige bruingele hondendrol. Nu heb ik ook van die pedalen met geribbelde profieltjes, dus dat werd een fijne tocht naar huis. Mijn voet kon ik natuurlijk niet afvegen, want in het naastgelegen lokaal keek een klas met interesse naar de vorderingen van de herstellende patient, dus met het uiterste puntje van mijn hak voorzichtig weggepeddeld, op zoek naar plassen regenwater en gras.
Zo moest ik eens een bijeenkomst bezoeken in een uitermate chique gelegenheid ergens in Zeist, met hoogpolig wit tapijt. Ik kwam al te laat binnen in het zaaltje, iedereen keek mij aan, dus snel een plekje gezocht. Na enkele minuten drong een verpestende stank in mijn neus door, en toen ik voorzichtig omlaag keek werden mijn bange vermoedens bevestigd. Grote sporen op het tapijt, dikke klonten onder mijn schoen, en iedereen maar aandachtig naar de spreker luisteren. Kon natuurlijk niet weer opstaan en met veel gestommel en sporen trekkend de zaal verlaten. Was een erg fijne bijeenkomst!
Mijn schoenen staan nu buiten uit te dampen, en mijn liefde voor onze trouwe viervoeters is er niet groter op geworden, tot verdriet van de rest van mijn gezin.
Groot was dan ook mijn blijdschap, toen ik las dat ’s werelds lelijkste hond op veertienjarige leeftijd is overleden. Weer één minder. Het vrijwel volledig haarloze, nog slechts van drie tanden voorziene beestje was in de VS al drie keer tot lelijkste hond ter wereld gekroond, hoewel er op mijn school ongetwijfeld een hoop leerlingen zijn die het een schatje zullen vinden en er fijn mee zouden willen kuffelen. Hondenkoekje tussen de lippen, en hap, smullie smullie met die drie tanden! ( Je wilt trouwens niet weten hoe de bek van zo’n beestje wel moet ruiken)
Als ik het plaatje zo bekijk( waar ie nog meer tanden heeft ), had het diertje in de eerste de beste horrorfilm hoge ogen kunnen gooien. Voor wie aan het plaatje niet genoeg heeft, is hier nog een filmpje. en een ander nog wat groter plaatje.