Een beetje onderwijsmanager heeft het zwaar tegenwoordig. Onwillig personeel, achterdocht, regelgeving uit Den Haag, begeleiding door allerlei onderwijs-gogen; het valt allemaal niet mee.
Bij ons in de docentenkamer ligt een blad wat ik uit hoofde van mijn functie als eenvoudig docent natuurlijk van voor naar achteren en omgekeerd uitspel: Het IsisQ5 magazine.
Een wat cryptische naam voor het vakblad voor de bezorgde onderwijsmanager. We vinden daarin een verslagje van een bezoekje aan een onderwijscongres in Kaapstad, waar men heeft geleerd dat men kan leren van elkaar.
Verder een artikel over de “Critical Friend”, ontdekt tijdens een conferentie in Cambridge ( nogal dicht naast de deur, trouwens ), naar wie elke onderwijsmanager op zoek schijnt te zijn. Zo lezen we daar dat complimenten in de school niet gebruikelijk zijn. Dan nog een column van iemand die op een terras in China ontdekt dat de Nederlandse onderwijskooi toch ruimer is dan hij dacht. Tot slot is er nog een mevrouw die de managers adviseert er van uit te gaan dat docenten in scholen toch goed bezig zijn. Al met al straalt het blad toch wel de nodige kommer en kwel uit. Het is dus beslist geen pretje om schoolmanager te zijn. Om één en ander te illustreren ben ik zo vrij geweest om van de achterzijde onderstaande cartoon over te nemen; hopelijk levert me dit geen juridisch dwangbevel op, ik doe dit slechts uit liefde voor mijn management, dat begrijpt u wel.
