Bijna BAPO-dag!

Afgelopen maandag werd ik 52. Een heugelijke dag, en nog veel heugelijker door het feit dat ik nu mijn BAPO-dag mag gaan benutten! Voor de onderwijs-onkundige lezertjes: BAPO staat voor Bevordering ArbeidsParticipatie Ouderen. Altijd gedacht dat je dan minder in de arbeid participeert, in plaats van deze te bevorderen, maar goed. 
Gemiddeld ben je in het onderwijs op je 42e een geestelijk en lichamelijk kwijlend en kwijnend wrak, zo is uit onderzoek gebleken. Daar ben ik dus al weer ruim 10 jaar overheen, ik kwijn wel af en toe maar ik kwijl nog niet. Volgende week is het dus zo ver, ware het niet dat wij dan een toetsweek hebben.  In mijn onuitsprekelijke goedheid wil ik dat dagje dan nog wel opofferen.  Tot mijn grote blijdschap stuurde één van mijn bazen mij een mailtje waarin ik werd uitgenodigd voor een vergadering op 9 november. U begrijpt dat ik met satanisch genoegen heb kunnen terugmailen dat ik dan mijn BAPO-dag heb! Een heerlijk gevoel. Alleen het idee van BAPO-dag doet de doorsnee oudere docent al weer helemaal opleven!  Dat je er op salaris-gebied iets op achteruit gaat, ach, dat nemen we op de koop toe.  Wat ga ik op mijn eerste BAPO-dag allemaal doen? Een leuk stukje schrijven voor dit weblog, om mijn hardwerkende collega’s eens wat op te beuren. En nu moet ik snel weer aan het werk, want een tussenuur is niet bedoeld voor dit soort stukjes. Dan maar weer een wat kortere pauze…..