Er knippert al de hele tijd een dreigend geel lampje, nadat eerst waarschuwend gezoem heeft geklonken. Ook elders op de contraptie op mijn bureau gloeien lichten op, nadat ik zojuist mijn eerste dure Clean en Renew Cartridge in het apparaat heb geschoven. “Highly Flammable”, staat op de verpakking. “Sonic technology!” juicht een ander deel mij toe. Ik ben niet bezig met het bouwen van een tijdbom of zo. Insiders ( mannen ) weten het al: dit is mijn nieuwe scheerapparaat. Jarenlang was dat een Philips, zo eentje met drie koppen, die de hinderlijke haartjes moeiteloos verwijdert. Stekker in het stopcontact, paar minuutjes heen en weer raggen en klaar. In mijn herinnering heeft mijn vader zich ook al zijn hele leven met zo’n ding geschoren, en na afloop een deppertje met Fresh Up aftershave, voor een paar gulden altijd het ideale Sinterklaas- , vaderdag- of verjaardagscadeautje wat je als kind aan je pappa kon geven. Een zelfgekleide en met plakkaatverf beschilderde asbak deed het ook altijd goed, maar zoiets is nu uit pedagogische overwegingen natuurlijk niet meer mogelijk, en Fresh Up zal ook al lang niet meer bestaan. Die goedkope maar o zo heerlijke geur van Fresh Up, heel soms afgewisseld door Tabac, dat was je vader: een gevoel van veiligheid en geborgenheid en op schoot zitten.
Die tijden van weleer, die eenvoud, de maatschappij biedt er haast geen mogelijkheid meer toe. Voor een bedrag wat voor mijn vader in de hoogte van een maandsalaris moet hebben gelegen, heb ik de ultieme scheersensatie van Braun in huis gehaald. Mijn oude Philips kreeg steeds meer de onhebbelijke gewoonte de haren met wortel en tak èn brokken kin uit te rukken, en om nou weer € 43 te moeten besteden aan drie nieuwe scheerkoppen die anderhalf jaar mee gaan, nou nee. Wie mij een beetje kent weet dat ik dan weer geen grenzen ken en dat ter vervanging iets high-tech-achtigs moet komen, liefst met touchscreen en twittermogelijkheid. Dat laatste lukt nog niet, maar het zit er ongetwijfeld aan te komen, want we hebben ook al twitterende auto’s en koelkasten.
Maar hoe gaat zo iets. In mijn hebberigheid heb ik dus nu een toestel wat al een kwartier in een speciale schoonmaakhouder staat te knipperen – na één keer scheren direct na het uitpakken gisteren – en wat kostbare reinigingsvloeistof gebruikt, die na 8 weken vervangen moet worden. En over 6 miljoen haartjes moet ik al de folie en het scheerblad vervangen, zo waarschuwt de handleiding mij. Die reclame, waar scheerapparaten begeleid door pompeuze muziek als ruimteschepen door een oneindig heelal zweven, moet toch ergens van betaald worden. Waar zijn we eigenlijk mee bezig. Was ik maar barbaar, kon ik vanonder mijn borstelige wenkbrauwen, peinzend kriebelend in mijn zware baard maar onbevangen naar mijn zwaar behaarde en bebaarde vrouw en drie dochters kijken, die – in werkelijkheid zijdezacht glad en haarloos – overal hun Epilady’s en andere haarmartelwerktuigen laten rondslingeren.
Ah! Het waarschuwingslampje is uit, er brandt nu een vredig blauw lichtje, ten teken dat ik na 32 minuten wachten kan beginnen met scheren. Zo heeft zo’n reinigingscyclus toch nog nut: anders was dit blogje nooit geschreven. Het ultieme scheergenot kan beginnen.