Geld maakt niet gelukkig

Vandaag even een persoonlijke oprisping, die niets met onderwijs te maken heeft.
Zojuist sprak ik op twitter met een collega die dus al zijn spaarcenten en rekeningen bij DSB heeft/had lopen. Het zal je overkomen. Je zuur bijelkaar gesprokkelde salaris en spaarcenten in één keer onbereikbaar en mogelijk voor een groot deel verdwenen.  Vlak daarvoor had ik getwitterd dat ik een bod van € 840 op een nieuw computersysteem had gedaan. Vanmiddag kocht ik nog een extra jas voor € 149 en morgen komen er voor € 612  nieuwe winterbanden onder de auto. ondertussen onderzoek ik de mogelijkheden om volgende week nog een last minute-tripje te boeken.  We maken moppen over DSB, haha, hihi, wat leuk. Beter toch maar stoppen daar mee. Het schaamrood staat me ongeveer op de kaken nu. Waar zijn we helemaal mee bezig. 

Je kunt dus in deze maatschappij nog van de ene op de andere dag arm worden. Bij uitzonderinmg mag je nog één keertje € 750 euro pinnen en dan is het voorlopig op met de koek. Je moet je hypotheek betalen met geld waar je niet meer bij kunt komen. Hoe enorm wrang wordt dan ineens het grote graaien in het bedrijfsleven, de vliegtripjes van ons aan alle kanten in de watten gelegde koninklijk huis, het uitje van de fractievoorzitters naar Suriname, de miljarden-aanschaf van de JSF, de HSL, de Noord-Zuidlijn, de vertrekbonus van de heren Zalm en Nijpels straks….. We kopen een stuk of wat Strike Fighters minder en de problemen van alle DSB- en Ice-Save Spaarders zijn de wereld uit. Maar nee, we moeten die arme mensen echt beschermen met een aantal straaljagers boven ons hoofd, zoiets kost geld, dat moeten we toch begrijpen.
De heer Scheringa huilt op een persconferentie. Heel erg allemaal, heel zielig. Misschien is hij ècht de aardige man die hij altijd gezegd heeft te zijn. Misschien kan hij uit eigen zak van zijn privé-kapitaal de gedupeerden van zijn bank een beetje bijspringen.  Hij houdt vast nog genoeg over voor een copieuze kerstdis in een riante omgeving. Misschien kunnen de voetbalspelers van AZ iets dokken. Misschien zou de koningin wat medeleven met haar onderdanen kunnen betonen, en zeggen van kom, we vliegen eens wat minder, en Willem, laat dat vakantiehuisje nu maar zitten, en we doen de Gouden Draeck maar in de verkoop.  Misschien kunnen de commerciële omroepen de prijzen van hun tv-shows met debiele vragen voor debiele winnaars eens wat anders besteden.
Maar nee, dat zijn allemaal dromen van een maatschappij waarin men weer wat voor elkaar over heeft, en zo’n maatschappij kan niet op economische steun rekenen. Een failliete docent, ja, dat is dan sneu voor die man, hopelijk kan hij nog wat lenen, misschien bij de Friesland Bank, wiens radio-reclame ik nu ook met argus0oren beluister.

Geld maakt niet gelukkig, en wie het van anderen verspeelt of misbuikt, mag niet langs AF en moet direct naar de gevangenis, ook al heeft hij nog zoveel straten in bezit.